Ir al contenido principal

Entradas

Toque fondo a los 20 y pocos

Tocar fondo para mi, ha sido una bendición , al principio, un poco amarga pero al final muy dulce. Cuando estaba en ese pozo oscuro, no veía salida, y cada día ese lugar oscuro se volvía menos luminoso. Un día, me cansé de luchar, me daba igual lo que me sucediera y con ello, las esperanzas, cada vez más se volvían más pequeñas, llegó un punto, en que ni las notaba en mí. Exactamente no me acuerdo como fue, pero .. algo dentro de mi me hizo clic, y ese clic, se tradujo en hacer lo más revolucionario que puede hacer una persona que es aceptar su ignorancia , su forma de pensar y, sobre todo, aceptar que ese pozo no es de nadie que es, únicamente, tuyo y que lo has ido construyendo sin ser consciente.  Una vez has tomado consciencia, sobre tu vida, te das cuenta, que no sabes nada que todo lo que antes te movía, que todo lo que pensabas etc no es tuyo. Y es aquí, donde decides ; Si bloquearte y estancarte o abrazar fuerte el bloqueo y avanzar, caminar, pedir ayuda, estar contigo mi...

Reflexión

 Nilda Chiaraviglio ( psicoterapeuta) dijo una vez:  "En una gran tormenta , quien se rompe primero ? A) Un gran roble B) Un bamboo (¿Cuál eliges y porque?) El que esta más fuerte, más se romperá (roble) y el que más se dobla y más flexible es (bamboo) , es el que aguanta más las tormentas. Cuando más rígida sea tu posición y más estructurada es, más difícil será estar en un mundo donde hay permanente transformación, cambio" Después de elegir el roble o el bamboo o ninguno de los dos y al leer la explicación de Nilda , cual ha sido vuestra reflexión?

El crid d'auxili

Tu que sempre has estat aquí  Jo que em distreia amb facilitat  Tu que em deies a crits que estaves molt més aprop meu  Jo que em frustrava perquè et cercava i no et trobava  Tu que un dia no vas poder més , i vas decidir ''marxar-te'' Jo que en aquell precís instant , em vaig adonar  Que tu eres jo i que verdaderament m'estava perdent.  Que totes aquelles cridades d'atenció ( ansietat , nerviosisme , estrès etc) només eren senyals que m'advertien que no estava focalitzant bé ,que allà a on em dirigia no era el meu camí , no era el que jo realment desitjava. A partir d'aquest moment , m'he adonat compte , que és una sort haver-me trobat perquè al trobar-me, tot ,pero absolutament, tot, cobra sentit , tens més capaçitat de gestionar les situaciones , començes a coneixer-te i amb això et duu a que tu realment coneguis que és el que vols a la teva vida i sobretot t'adones que tu ets els teu amor de la teva vida i que consequüentment ets la persona m...

Fluir

 Ahora mismo , sin dudarlo , es mi resistencia. Y fluir no es resistencia para aquellas personas que saben soltar , dejar ir. No obstante , el primer paso, para aprender a fluir es ser humilde con un mismo y admitir que tengo miedo de soltar el control ,bueno, el falso control. Creo que la clave para aprender a fluir es confiar en la vida y sobretodo en ti y que siempre pero siempre en la vida no te sucederá lo que más deseas , sino que, lo que necesitas para aprender. Ahora mismo tu , yo tenemos en nuestras vidas todo aquello que necesitamos para transformarnos en quien verdaderamente somos , sólo se trata , de preguntarnos que nos quiere decir todo lo que ahora mismo nos esta sucediendo y tomar acción. Es ahí cuando aprovechas todo lo que te sucede y empiezas a crecer.

Creo que lo más ‘’difícil’’

 Creo que la mayoria de las personas nos cuesta asumir nuestro lado no tan luminoso , aquellos rincones de nuestro interior que sabemos que estan pero a la ahora no quieres que esten y por eso lo parcheamos con estimulos externos ( medicamentos, televisión, alchol, youtube, netflix..etc).  En este caso lo más revolucionario es dejar que sea, es decir, dejar de poner parches, dejar que duela, comprendiendolo, aceptandolo y abranzandolo muy muy fuerte hasta que llegue un día en que ya no será ese rincón que no quieres ver de ti. Sino que será una parte de ti y lo amaras tal y como es. Dime, eres consciente, de los residuos emocionales que tienes dentro tuyo? Esas cosas que digiste que no te afectavan, esas cosas que decías que no tienen importancia pero en verdad si que lo tienien, esas palabras que no te atreviste a decir, esas veces que te fallaste por no fallar a los demás etc Todo esto que no has hecho consciente, tu cuerpo, lo guarda y cada vez más la bola se hace enorme. T...

El miedo

Atraviesa ,el miedo .  Porque si no lo haces será tu carcelero . Y sin darte cuenta , tu tienes las llaves de la prisión ,las únicas, que abren y liberan. Y sin darte cuenta , te das cuenta , que esta prisión es ilusoria y que únicamente existe en tu mente Y que liberador es comprender lo que es . Que liberador cuando ya no te atemoriza más y ya no huyes de tus propios demonios. Sino que ,simplemente , miras de frente lo que te da más miedo , lo comprendes , lo acceptas y lo asumes. Y una vez ahí , ya no habrá más miedos carceleros , únicamente , seran alertas que NO te paralizarán ,solo te informarán ¿Y que opinas? ¿El miedo es tu motor o tu prisión? 

Avui dic BASTA

 Basta JA de les autoexigències Basta JA dels autocàstig Basta JA dels perfecionismes Basta JA de les comparacions  Basta JA de no perdonar-mos Basta JA de no viure la nostre vida I diguem tu , que ets humà o robot? Apren del que et pasa , aprofiteu perquè serà més beneficios que fer-te tant de mal a tu mateix.